For me there is no doubt that my sense of nostalgia has been growing steadily as I’ve become older. This is both logical and inevitable: the gaps between the present and things of my own ‘yesteryear’ are lengthening to the point where the past has become fuzzy, difficult to remember and consequently, full of mystique. My yesteryears have now turned into eras — the 70s, 80s and 90s have been digested, and each stamped with a distinctive set of attributes. However, I’m not so interested in universal ideas of decades, but rather in my own personal ones. I want to understand how the times that I lived through collided with my individual experience and created memories tinged with the colour of an era. Did life look, sound and feel different from how it does today? I believe that the answer is yes, though I have no way of proving it to you. All I have is the strange tickling sensation in the back of my mind when I try to remember, for instance, 1979, a year of great upheaval for the 5-year-old me, and probably the first time I was aware of the times that I was living in.

In 1979, the effort of remembering is brought together with another, almost contrary notion, the theory that no sound in a space is ever truly lost — that acoustic waves continue to exist long after the initial source has left the room, bouncing between the walls at ever more minuscule amplitudes for eternity. This theory, whose proponents included figures such as Charles Babbage and Guglielmo Marconi inhabits an intersection between the advent of recording technology, science fiction, memory and poetics. Nearly 100 years after Marconi’s speculations on the everlasting nature of sound, we still have no way of detecting or capturing these super-low amplitude waves, or indeed have any evidence that they exist at all. What is certain though, is that the very idea of them, of their steady and quiet accumulation into a theoretical background noise, and the way they might function as a kind of memory of a space, is a seductive one.

And so, the two principal musical processes in the piece are the layering and accumulation of sounds on the one hand and the repetition of these sounds as they are reflected between walls. What could be termed the ‘delay spectrum’ – a range of natural and manmade phenomena starting with reverberation at one end, and passing through comb filtering effects, echo and imitative polyphony on the other, is presented in different forms throughout the course of the work.

The sound source for 1979 is also twofold — cars and songs. In many ways the piece is an attempt to unite these two sources by subjecting them to the same processes of accumulation and repetition. The fragmented melodies of cars become songs because they are repeated, songs turn into something resembling ambient street noise through being piled up on top of one other. The space in which these forever-reflecting sounds are gathered is an imaginary one, an amalgamation of 1979 living rooms — pop music playing on the television, the noise of the road outside streaming in through the windows.

Joanna Bailie

   
Ik moet toegeven dat mijn gevoel van nostalgie sterker wordt naarmate ik ouder word. Dat is natuurlijk onvermijdelijk: de afstand tussen het heden en de beelden uit het verleden wordt steeds groter, tot dat verleden vaag wordt, moeilijk te reconstrueren, en uiteindelijk een soort mystieke gloed krijgt. De jaren waarin ik opgroeide, zijn veranderd in tijdperken: de jaren zeventig, tachtig, negentig — ze hebben zich allemaal in mijn geheugen vastgezet, en elk van die tijdperken heeft zo zijn eigen kenmerken gekregen. Het gaat me echter minder om de gangbare ideeën over de waarde van elk decennium dan om mijn eigen verhouding ertoe. Ik wil begrijpen hoe die jaren mijn ervaringen hebben gevormd en herinneringen hebben voortgebracht die gekleurd zijn door de tijdgeest. Was het leven toen werkelijk zo anders dan nu? Dat lijkt me wel, al kan ik het niet bewijzen. Wat ik wél kan beschrijven, is dat vreemde, moeilijk te benoemen gevoel diep in mijn hoofd wanneer ik probeer me bijvoorbeeld 1979 voor de geest te halen: een jaar vol grote omwentelingen voor het vijfjarige kind dat ik toen was — en misschien wel de eerste keer dat ik besefte dat ik in een tijdperk leefde.

In 1979 wordt die poging om me iets te herinneren verbonden met een ander, bijna tegengesteld idee: de theoretische intuïtie dat geen enkel geluid ooit volledig uit een ruimte verdwijnt. De geluidsgolf blijft nog lang bestaan nadat de bron de kamer heeft verlaten, en weerkaatst als het ware tot in de eeuwigheid tegen de muren, telkens met een kleinere amplitude. Deze theorie, die werd verdedigd door figuren als Charles Babbage en Guglielmo Marconi, bevindt zich op het snijvlak van sciencefiction, poëzie, geheugentheorie en onderzoek naar audiotechnologie. Bijna honderd jaar na Marconi’s speculaties over het eeuwige voortbestaan van geluid zijn we nog geen stap dichter gekomen bij het opsporen van zulke uiterst zwakke golven, en hebben we evenmin enig bewijs gevonden dat ze bestaan. Het idee dat ze er toch zijn, dat ze zich geleidelijk en geruisloos opstapelen tot een virtuele achtergrondruis die de geheugenachtergrond van een ruimte vormt, is daarentegen bijzonder verleidelijk.

De twee belangrijkste muzikale processen in dit stuk zijn dus enerzijds de overlap en opeenstapeling van geluiden, en anderzijds de herhaling van diezelfde geluiden, alsof ze tegen de muren blijven weerkaatsen. Dat noem ik een ‘palet van echo’s’ (the delay spectrum): een heel scala aan natuurlijke en kunstmatige verschijnselen, van eenvoudige nagalm tot polyfonie door imitatie, met daartussen onder meer kamfilter-effecten en elektronische delays.

Ook het klankmateriaal van 1979 bestaat uit twee dingen: er zijn de auto’s, en er zijn de liedjes. In veel opzichten probeert het stuk die twee bronnen met elkaar te verenigen door ze aan dezelfde processen van opeenstapeling en herhaling te onderwerpen. De gefragmenteerde melodieën die de auto’s uitstoten, beginnen te zingen zodra je ze in een loop zet, terwijl de liedjes veranderen in een soort stedelijke sfeer wanneer ze over elkaar heen worden gelegd. De ruimte waarin al die geluiden samenkomen en eindeloos blijven weerkaatsen, neemt voor mij de vorm aan van een denkbeeldige plek: het archetypische beeld van een woonkamer in 1979, waar popmuziek klinkt op de televisie terwijl het lawaai van de straat zachtjes door de ramen naar binnen sijpelt.

Joanna Bailie

Je dois bien avouer que mon sentiment de nostalgie ne cesse de croître tandis que je prends de l'âge. C'est sans toute inévitable : la distance entre le présent et les images du passé s'accroît, au point que ce passé devient flou, difficile à restituer, et chargé au bout du compte d’une sorte d'aura mystique. Mes années d'antan se sont transformées en époques : les seventies, les eighties, les nineties — tout cela a été digéré, et chacune de ces époques est désormais marquée par un ensemble d'attributs distinctifs. Cependant, je m'intéresse moins aux idées reçues sur la valeur de chaque décennie qu'à mes propres positions sur la question. Je veux comprendre comment ces années se sont heurtées à mon expérience, produisant des souvenirs teintés aux couleurs de leur temps. La vie était-elle si différente de ce qu'elle est devenue ? Il me semble que la réponse est oui, sans pouvoir le prouver. Ce dont je peux toutefois témoigner, c'est cet étrange tiraillement que je ressens au fond de l'esprit lorsque j'essaie de me souvenir, par exemple, de 1979, une année de grands bouleversements pour l'enfant de 5 ans que j'étais — et probablement la première fois que j'ai pris conscience que je vivais dans une époque.

Dans 1979, l'effort de mémoire est associé à une autre notion, presque contraire, celle-là : l'intuition théorique selon laquelle aucun son ne disparaitrait jamais totalement dans un espace donné, l’onde sonore continuant d’exister longtemps après que sa source a quitté la pièce, ricochant pour l’éternité sur les murs en des amplitudes de plus en plus faibles. Cette théorie, qui a été défendue par des personnalités telles que Charles Babbage et Guglielmo Marconi, se situe à la croisée de la science-fiction, de la poésie, de la théorie de la mémoire et de l’étude des technologies audio. Près de cent ans après ces spéculations de Marconi sur la survivance éternelle du son, nous n'avons pas avancé dans la détection de ces ondes de très faible intensité, ni n'avons capturé le moindre indice de leur existence. L’idée même de leur présence, en revanche, de leur accumulation progressive et silencieuse en un bruit de fond virtuel, qui constituerait alors le fonds de mémoire d’un espace, est parfaitement séduisante.

Ainsi les deux principaux processus musicaux à l'œuvre dans cette pièce sont-ils la superposition-accumulation de sons, d'une part, et la répétition de ces mêmes sons qu'on les suppose réfléchis contre les murs, d'autre part. C'est ce que j'appelle le « nuancier des échos » (the delay spectrum), qui couvre toute une gamme de phénomènes naturels ou artificiels : de la simple réverbération jusqu'à la polyphonie par imitation, en passant par les effets de filtre en peigne et les delays électroniques.

Le matériel sonore de 1979, lui aussi, provient d'une double source : il y a les voitures, et il y a les chansons. À bien des égards, la pièce est une tentative d'unifier ces deux sources en les soumettant aux mêmes processus d'accumulation et de répétition. Les mélodies fragmentées que crachent les automobiles se mettent à chanter lorsqu'on les met en boucle, tandis que les chansons se transforment en une sorte d'atmosphère urbaine, une fois empilées les unes sur les autres. L'espace dans lequel se rassemblent tous ces sons, dans leur infini rebondissement, se cristallise pour moi sous la forme d’un site imaginaire, qui serait l'image archétypale d’une salle de séjour en 1979 : il y a de la pop qui passe à la télé, tandis que le bruit de la rue entre doucement par les fenêtres.

Joanna Bailie