Als een rechtstreekse erfenis van de pop- en elektronica cultuur behoren technieken als sampling en looping van patronen tot de toolbox van klassiek opgeleide componisten.

Pastelkleuren, zwevende figuren, onwaarschijnlijke romantische akkoorden barsten in bubbels uiteen op het oppervlak van ons geheugen. Net als Joanna Bailie en Cassandra Miller werkt Hiendl’s muziek met herinneringen en wat memorabel is, in plaats van rechtstreekse citaten. Dit werk sluit uit aan bij hedendaagse cognitieve studies en het nieuwe concept van de hersenen: muziek die de mechanismen van het geheugen blootlegt, die doet alsof het zelf het geheugen is, een momentopname van het eindeloze werk van reconstructie.

Zacht, melancholisch en tegelijkertijd uiterst zinnenprikkelend.