Telegrams from the Nose

share:

CAST

   
Video : William Kentridge
Music : François Sarhan
Poems : Daniil Harms
Ictus

Igor Semenoff, stroh-violin 
François Deppe, stroh-cello/ voice
Tom Pauwels, stroh-guitar
Jean-Luc Plouvier, keyboard
François Sarhan : speaker
Alexandre Fostier : sound
Georges-Elie Octors : musical direction

Using the original music of François Sarhan (with the composer himself in pantomime) and texts of Daniil Harms, the South-African artist William Kentridge proposes a 45 minute medium-format, between musical theatre, animated video images and installation. Evocation of the stalinian 20s in Russia: futurism and constructivism mix in with the minutes of the trial of Fiodor Bukharin. Disappearance, threat, and oppression are masked by the grotesque, the speed, the vitality: terror installs itself, but in a wave of frenzy and unbridled artistic imagination. On a canvas painted in the manner of an old magazine boasting the advances of science, Kentridge projects a turbulent theatre of human shadows that run towards the victory of the new man. Sarhan's music, modern sky at will, precipitates the race. But the representation gets out of control: at any moment, censure interrupts.

About the music

In phase with Kentridge's images, the music of "Telegrams" scrolls through a series of hurried, scratched out, dislocated "Shostakovian vignettes". It is a work of memory and allusion, without any direct quotations. As always with Sarhan, it is the text (the spoken voice) that carries him away: here the composer pursues his quest for a modern melodrama. An a-lyrical narration, like a voice sample imported direct from everyday life (or an archive or old film), is used as the guiding thread, attaching a rich harvest of instrumental events to itself like glue.

Op originele muziek van François Sarhan (met de componist zelf in pantomime) en teksten van Daniil Harms, presenteert de Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge een middenformaat van 45 minuten, tussen muziektheater, geanimeerde videobeelden en installatie. Een evocatie van de jaren '20 in Rusland: futurisme en constructivisme vermengen zich met het stalinistische proces van Fiodor Bukharin. Verdwijning, bedreiging, en onderdrukking worden gemaskeerd door het groteske, door snelheid en vitaliteit: de terreur komt aan de macht, maar in een wolk van waanzin en teugelloze artistieke verbeelding. Op een doek, geschilderd in de stijl van een oud tijdschrift waarin de wetenschappelijke vooruitgang wordt geroemd, projecteert Kentridge een turbulent theater van menselijke schaduwen, op weg naar de overwinning van de nieuwe mens. De muziek van Sarhan, buitengewoon modernsky, versnelt het tempo van deze wedloop. Maar de voorstelling verloopt verre van probleemloos: ze wordt voortdurend onderbroken door de censuur.

De Muziek

In nauwe relatie met de beelden van Kentridge werd er gezocht naar een reeks van muzikale karakters die op een hectische, ruwe en vervreemdende manier doen denken aan de Russische muziek uit die periode. Herinnering en allusie zijn hier sleutelwoorden, geen directe citaten dus. Zoals altijd in het werk van Sarhan is het trouwens de tekst die de gang van zaken dicteert. Zo zet hij in dit werk zijn zoektocht verder naar een moderne variant van het melodrama: een niet-lyrische verteltoon als was het een sample uit een dagdagelijkse gebeurtenis (of hier uit oude archieven) dient als rode draad en zuigt een complex aan instrumentale acties aan.

Entre théâtre musical, vidéo, installation, ce moyen-format (45 minutes) destiné à de petites salles est le fruit de la collaboration entre l'artiste sud-africain William Kentridge et le compositeur français François Sarhan, lui-même présent sur le plateau en speaker et pantomime. Futurisme russe, poèmes de Daniil Harms et minutes des procès staliniens s'y entremêlent. Le matériel graphique provient des études préliminaires à la mise en scène du "Nez" de Chostakovitch, que préparait Kentridge pour le Metropolitan Opera (2010).

Evocation des années ‘20 en Russie : futurisme et constructivisme se mêlent aux minutes du procès de Fiodor Bukharin, mis en accusation par Staline. Disparition, menace et oppression sont masquées par le grotesque, la vitesse, la vitalité : la terreur s’installe, mais dans une vague de frénésie et d’imagination artistique débridée. Sur une toile peinte à la manière d’un vieux magazine vantant les avancées de la science, Kentridge projette un turbulent théâtre d’ombres humaines, qui courent vers la victoire de l’homme nouveau. La vidéo met en mouvement une association raffinée d'ombres humaines anamorphosées, d'animation de petites silhouettes noires en papier découpé, de formes géométriques évoquant le constructivisme russe, de lettres, de texte. La musique de Sarhan, modernsky à souhait - une série de vignettes "à la russe" empressées, raturées, disloquées - en précipite la course. Mais la représentation dérape : à tout moment, la censure l’interrompt.