Gérard Pesson over Jérôme Combier
Net zoals natuurlijke parels ‘oriënt’ genoemd worden, zou men de muziek van Jérôme Combier oriënt kunnen noemen. Ze ademt liefde voor andere streken uit. De titels spreken voor zich: geografische gevoeligheid, de verleiding van een pool, het risico dat het niet loopt zoals gepland, dat je iets verliest. Combiers werk is dan wel geconcentreerd en uitgepuurd, je voelt dat het van buitenaf in zijn werkruimte binnengedrongen is. Net zoals de oude geleerden uit de oude Aziatische keizerrijken houdt Combier altijd de blik op de horizon als hij muziek creëert.
(...)
De bewondering die Combier koestert voor Nicolas Bouvier, een Zwitserse schrijver die een deel van zijn leven en werk gewijd heeft aan reizen, stelt het thema scherp: het verlangen om je altijd te bevinden tussen datgene waarvoor je vlucht en datgene wat je zoekt, de wijsheid die zich vormt als je terugkeert naar een observatiepunt waar je altijd voorbij bent. De nieuwsgierigheid die tot onderzoek verheven wordt, verandert in ascese. Het gaat niet enkel om grondstof vergaren, “landschappen zien”, maar ook om niet meer kunnen denken in een taal die geen beproefd spoor is, bevestigd door een broederlijke blik op de wereld. Er zit gezelschap in die kunst, mee-reizen.
(...)
In een recent artikel over het verzameld werk van Nicolas Bouvier herinnert Jacques Lacarrière, nog zo’n grote reishumanist, aan het antwoord dat Montaigne naar verluidt klaar had voor een vriend die hem vroeg waarom hij zijn mooie kasteel verliet om over de Duitse wegen te draven: “Ik weet niet wat ik zoek maar ik weet waarvoor ik vlucht.”
Gérard Pesson
>Link: Portret van Combier door het IRCAM op de fameuze Brahms-database
>Volgende afspraak met Ictus/Combier: Noir Gris, strijktrio, in de Opéra van Rijsel, 20 januari 2010
Audio : enkele werken van Combier
Noir-gris, trio à cordes
Heurter la Lumière Encore, pour ensemble
Respirer l'Ombre, pour ensemble
Pays de Vent (exctrait) pour orchestre
