Het theater en de concertzaal voorbij, is L’Nfer eerder als ‘live-radio’ gedacht waarop negen muzikanten samen met de componist-acteur-dirigent-zanger dieper ingaan op politieke en muzikale actualiteit. Van kamermuziek tot progrock, met de nodige informatica, samples en veel stemmen die het muzikale verloop bepalen gaat het hier om alles behalve provocatie. Wel zijn de details belangrijk, de conversatie, het engagement alsof een en ander zich ’s avonds onder vrienden afspeelt. Desondanks blijft er naar het einde toe vooral een sfeer van vergankelijkheid hangen.
De bronnen zijn heel uiteenlopend: vooraf opgenomen stemmen (kinderen, predikanten), arrangementen van werken uit de experimentele rock (Soft Machine, Frank Zappa) én originele muziek van François Sarhan.
Dit alles volgt elkaar op zoals men op de radio het heeft over de muzikale of maatschappelijke actualiteit: met commentaar over wereldnieuws en weetjes allerhande (over de afschaffing van het principe van het voorgeborchte door Paus Benedictus XVI, de staat van de luchtvaart, “wordt gezocht” pamfletten op de muren in de Londense metro).
De voordracht is vastgelegd op het ritme en de beweging van een ietwat nerveuze spreker: een actieve dictie die uiteindelijk wordt in muziek omgezet. Dit gebeurt in imitaties, herhalingen, in een vrij contrapunt of in remix.
De bezetting: klarinet, trompet, gitaren, Hammond, viool, contrabas en basgitaar, drums, computer en stem.
Het geheel wordt zeer subtiel versterkt, belicht en geharmoniseerd.
missing
de françois sarhan
robert wyatt
gerrit nulens, d'ictus
londres
etc
>web site van Sarhan, met bio, werkcatalogus, teksten en partituren