Over ‘Chimera’ van Misato Mochizuki
Misato Mochizuki geeft graag toe dat haar stukken nauwelijks op elkaar lijken: de luisteraar zal er wellicht een eenheid van stijl, een bepaalde smaak, een eigen oor in ontdekken, maar dat is niet zo gewild, want zij wil elk stuk als het werk van een debutante beschouwen.
‘Chimera’ vertrekt van een uitgesproken intentie om met een zekere ernst te breken, met een cultuur van de complexiteit, de erfenis van haar studies bij Nunes en haar regelmatige optredens in Duitsland. Dit stuk moet een fantasie zijn, een feeërie, een scherzo. De vorm is uiterst licht, een eeuwige beweging, met een grote snelheid en weinig geluid, die zich ontwikkelt volgens de regels van de metonymie: progressicve versterking van een detail, plotse autonomie van een flard van een figuur die tot dan toe secundair was, contaminatie van het melodische veld door aangrenzende geluiden...
We zouden ook kunnen spreken van een botanische ontwikkeling, door kleine entingen; geen breuken, geen episodes, en in zekere zin zelfs geen begin, kortom een chimère. Ongeveer halfweg enkele techno-music-citaten (aan de piano bijvoorbeeld, die de analoge filters van synthesizers simuleert door middel van een credit card die over de snaren van de harmonische boventonen strijkt).
Chimaera, de (v.); g.mv. 1 (Griekse mythologie) vuurspuwend mythologisch monster, met leeuwenkop, geitenlijf en slangenstaart - chimaera; de; chimaeren 1 dier of plant met genetische eigenschappen van twee verschillende rassen of soorten, dat door het kunstmatig mengen van cellen van twee embryo’s resp. door enting tot stand is gebracht; synoniem: entbastaard - chimère de; -s 1 droombeeld, hersenschim.
J-L P